در قایق بودم صدای پایت را شنیدم که با آب بازی می کرد. آنگاه چهره ای گرفته و مغموم در برابرم ظاهر شد:

دلم میان تو و جاده ها سرگردان است.چه قدرتی می تواند مرا از آغوش تو جدا کند؟

تو اینجا ایستاده ای میان پنجره و باران اشکهایت . اندوه تو را می پوشاند.

مجال گریه ات نیست.

صبر کن

من هم با تو می آیم

حالم خوبه!

چون به زمین نزدیکم.ریشه هام در اعماق تاریکی گم نمی شن.در جست و جوی آب و روشنایی در حرکت اند.نبض زمین رو می شنوم.گرمای خاک رو حس می کنم.نوری پوسته سخت تنم رو می شکافه،از جنس آفتابه!مهربون و صمیمیه.به نوای نور اعتماد میکنم،قد می کشم و بالا می روم.به تو که به من خیره شدی سلام میکنم.با من خبری هست،که مثل گل،میل شکفتن داره و مثل میوه بی تاب رسیدنه!منتظرم باش!من به زودی در رگ های احساست جاری می شم.

حالم خوبه!

چون با درخت ها دوستم.سبزم هنگام بهار و هنگام هجرت به آغوش زمین،زرد و سرخ و نارنجی ام.یکی منو که رو تاب نشستم هل بده!بی تاب کندن از زمین و رسیدن به آسمونم.پر از وسوسه پروازممشتاق عبور از دریای توفانی ام.وقت انتظار،صبورم.وقت نا چاری،تسلیمم!منتظرم باش!به زودی یکی تو رو هل می ده.یکی که عین خودته!

حالم خوبه!

چون با چشم هام آشتی ام.وقت حضور بینایم.با گوش هام رفیقم.وقت سکوت،شنوایم.با رویاهام همراهم.وقت بیداری هشیارم.با زندگی همبازی ام.وقت بازی،خوشحالم.با آدمها دوستم،وقت دوستی حساسم.با عشق،همدلم.وقت عاشقی،دیوانه ام.

حالا به من بگو:حال تو چطوره؟حال من که خوبه!

همواره قلبت رو با سپاسگزاری کردن از هر موجودی زلال نگه دار.عقربه های احساست رو روی حال خوب کوک کن.

من او را دیده بودم

نگاهی مهربان داشت

غمی در دیدگانش موج می زد

که از بخت پریشانش نشان داد

نمی دانم چرا هر صبح.هر صبح

که چشمانم به بیرون خیره می شد

میان مردمش می دیدم و باز

غمی تاریک بر من چیره می شد

نادر نادرپور

کهنه فروش داد می زنه :

چراغ شکسته می خریم ... کفشای پاره می خریم ... اسباب کهنه می خریم ...

بی اختیار داد می زنم :

کهنه فروش! قلب شکسته می خری؟؟؟

بیا تا تو رو به سرزمین رویاهایم ببرم

جایی که ابرهایش پاکی تو را به خاطر می

آورند

وشکوفه هایش عطر تن تو را می دهند

و آسمانش به رنگ چشمان توست

دلم می خواهد فرشته ها را فرا خوانم تا وجود

نازنین تو را ستایش کنم

مادر

دلم خاموش و تنها

سرد و بی احساس

به تلخی سکوت خود می گریم

نگاهم خسته و مغموم

به شهر مرده ها آهسته می تابد

صدای عاشقی افسرده می آید

که آهنگ جدایی را برای خویش می خواند

و من تنهای تنها

در سکوت تلخ و هستی سوز

و در درون خویش می سوزم

خوش آن روزگاران که یارم تو بودی

                                    قرار دل بی قرارم تو بودی

جهان پر غزل بود وگیتی پر از گل

                                    که چون تازه گل در کنارم تو بودی

نبودم به دل گردی از ناامیدی

                                    که در جان امیدوارم تو بودی

دلم بود خوشدل ز شب زنده داری

                                    که در چشم شب زنده دارم تو بودی

گلم تو- می ام تو- نشاطم تو- جان تو

                                    امیدم تو- مشقم تو- یادم تو بودی

زسامان کارم حکایت چه پرسی

                                    که آواز انجام کارم تو بودی

صورتم گر چه جوان است ز درون پیر شدم

کنار آشیانه تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه را پر از ترانه میکنم

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

تا که بودیم نبودیم کسی

کشت ما را غم بی هم نفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

تا که خفتیم همه بیدار شدند

قدر آئینه بدانید که هست

نه در آن وقت